Een maand voor de aftrap van het wereldkampioenschap is in voetballand Qatar het Al Kharsaah-zonnepark opgeleverd. Het project omvat 2 miljoen zonnepanelen en heeft een geïnstalleerd vermogen van 800 megawatt.

Zonnestroom voor 1,42 eurocent/kWh

Met (destijds) een recordprijs van 0.0571 Rial per kilowattuur (1,42 eurocent/kWh) won het Franse olieconcern Total begin 2020 de eerste aanbesteding voor een zonnepark in Qatar.

Inmiddels is het Franse olieconcern Total omgedoopt tot het Franse energieconcern TotalEnergies en heeft het het gigantische zonnepark (1.400 Qatarese voetbalvelden groot) afgebouwd. In het persbericht ter ere van de opening van het zonnepark maakt het energieconcern ook melding van 2 LNG-projecten die het in Qatar gaat realiseren. TotalEnergies heeft de ambitie om het aandeel van aardgas in haar totale verkoopmix te vergroten tot 50% in 2030.

Staatssecretarissen Vivianne Heijnen en Marnix van Rij hebben besloten om de Regeling Groenprojecten voor zonnepanelen definitief aan te passen. Hiertoe werd afgelopen zomer al een conceptvoorstel gepresenteerd.

Norm niet toegepast
De branchevereniging was onder meer niet blij met de eis dat de energieopbrengst van zonnepanelen voortaan berekend moet worden volgens de norm IEC 61853-3. Holland Solar stelde destijds de roep vanuit het ministerie te begrijpen om de opgewekte hoeveelheden elektriciteit te standaardiseren, maar stelde dat het onmogelijk is om de hoeveelheid energie die wordt opgewekt vooraf te voorspellen. Dat omdat het afhankelijk is van verschillende aspecten, zoals het weer, de opstelling en het onderhoud.

Ook het ministerie meldt in een toelichting op de wijziging van de Groenregeling dat in de afgelopen periode gebleken is dat de markt de berekeningsnorm niet toepast. ‘De normering is in 2018 voor het eerst gepubliceerd en is ontwikkeld om een gestandaardiseerde berekeningsmethode te bieden voor de energieopbrengst van zonnepanelen waarin diverse parameters worden meegewogen die de opbrengst kunnen beïnvloeden waaronder het lokale klimaat’, schrijven de staatssecretarissen in hun toelichting. ‘Het kost doorgaans minimaal 10 jaar om voldoende klimatologische gegevens te verzamelen om deze parameters correct vast te stellen. Op dit moment zijn er daarom nog onvoldoende data beschikbaar. Dit resulteert er in dat de IEC 61853-3 norm in de praktijk (nog) niet wordt toegepast. Bovendien blijkt dat de praktisch toepassing van de norm ook nog vraagt om een nadere uitwerking van bepaalde methoden die worden toegepast. De huidige norm levert op dit moment nog te grote verschillen op in de resultaten.’

Alternatief
De staatssecretarissen melden verder dat Rijksdienst voor Ondernemend Nederland heeft bekeken of er een alternatief is voor deze eis. ‘Er blijkt geen alternatief beschikbaar waarmee de energieopbrengst van de fotovoltaïsche cellen vooraf bepaald kan worden. Het schrappen van deze eis maakt deze subcategorie niet minder ambitieus. Aanvragers moeten uiteraard nog steeds aan de andere eisen uit de subcategorie voldoen waardoor deze subcategorie innovatief genoeg blijft.’

De wijziging van de Regeling Groenprojecten wordt met terugwerkende van kracht zodat de aanvragen die voor een groenverklaring op grond van de Regeling groenprojecten 2022 al zijn ingediend, niet getoetst hoeven te worden aan de technische eis.

De kosten voor het transport van een container zonnepanelen uit China naar Nederland naderen met rasse schreden de kosten van voor het uitbreken van de coronacrisis. Dat blijkt uit cijfers van marktanalist Drewry.

De wereldwijde containerprijzen dalen inmiddels al 38 weken op rij. De World Container Index (WCI) – die de prijs voor 8 belangrijke vaarroutes van en naar de Verenigde Staten, Europa en Azië laat zien – zakte deze week met 7 procent tot 2.591,41 Amerikaanse dollar. De analisten van maritiem marktonderzoeksbureau Drewry verwachten in de komende weken kleinere dalingen van de tarieven die inmiddels op enkele individuele WCI-routes het pre-coronaniveau naderen.

Wisselend beeld
Het huidige niveau van 2.591,41 Amerikaanse dollar per container van 40 voet ligt inmiddels 75 procent onder de piek van 10.377 Amerikaanse dollar die in september 2021 werd bereikt. Ook is het 31 procent lager dan het 5-jaargemiddelde van 3.764 Amerikaanse dollar. Maar tegelijkertijd is het huidige niveau nog altijd 82 procent hoger dan de gemiddelde precoronatarieven van 1.420 Amerikaanse dollar.

De gemiddelde WCI voor 2022 tot nu toe is 6.922 Amerikaanse dollar per container van 40 voet, wat 3.159 Amerikaanse dollar hoger is dan het 5-jarige gemiddelde. De grootste daling van een route die tot de index behoort, is deze week zichtbaar op de route Shanghai-Rotterdam. De prijs daalde daar met 14 procent van 3.126 naar 2.591 Amerikaanse dollar. Enkel op de route Rotterdam-New York was een stijging zichtbaar, zei het beperkt van 7.336 naar 7.363 Amerikaanse dollar.

Rotterdam
De kosten voor het transport op de route Shanghai-Rotterdam sinds begin augustus al met ruim 6.500 dollar gedaald. In heel 2022 bedraagt de kostendaling zelfs ruim 11.000 dollar.

Onderstaande grafiek toont de prijsontwikkeling van het transport van een container van 40 voet van Shanghai naar Rotterdam.

Per container van 40 voet vervoeren Chinese fabrikanten zo’n 800 tot 900 zonnepanelen. Van grootformaatzonnepanelen met hogere vermogens gaan er zelfs maar zo’n 600 tot 700 zonnepanelen in een container. Waar in de voorbije 2 jaar de transportkosten voor een zonnepaneel op de piek circa 20 Amerikaanse dollar hoger lagen, komen de pre-coronaprijzen inmiddels in zicht. 

Aan het begin van 2020, voor het uitbreken van de coronacrisis, schommelde de prijs voor het transport van een 40-voets-container van China naar Nederland namelijk tussen de 1.500 en 2.000 Amerikaanse dollar.

Het Amerikaans congres heeft onlangs een nieuwe regeling voor zonne-energie gecreëerd zoals we nog nooit hebben gezien. Het belastingkrediet voor investeringen, dat een deel van de kosten van een zonnesysteem op het dak terugbetaalt aan klanten die het kopen, werd verhoogd tot 30% en verlengd met 10 jaar.

Dat betekent dat een generatie huiseigenaren een krachtige stimulans zal hebben om zonnestelsels te installeren.

In de Amerikaanse staat Texas is het aantal zonne-installaties op huizen en bedrijven in de afgelopen twee jaar meer dan verdubbeld. Deze toch al snelle groeitempo staat op het punt een piek te bereiken: tegen 2027 zal residentiële zonne-energie in Texas vijf keer zo groot zijn als nu.

Het zal even duren voordat deze groei zich manifesteert: de lokale industrie werd, net als vele andere, de afgelopen jaren hard getroffen door problemen met de toeleveringsketen, en het kan een paar maanden duren voordat deze zich stabiliseren.

Maar al snel zal het aanbod de vraag inhalen. Als dat gebeurt, zal Texas – nu al de energieleider van het land – een enorme nieuwe hulpbron tot zijn beschikking hebben.

We moeten ervan profiteren.

De staat moet de administratieve rompslomp verminderen die de installatie van zonnestelsels nodeloos vertraagt. In sommige gebieden wachten Texanen tot zes maanden om de apparatuur te inspecteren en te laten activeren. Sommige klanten van ons maakten een belachelijke ervaring mee in het gehucht West University Place in Houston, waar de stad de inspectie van hun zonnestelsel uitstelde omdat ze de postenveloppen verzegelden en geen extra postzegels kochten.

Recente projecties laten zien dat ongeveer een miljoen huiseigenaren in Texas de komende vijf of zes jaar zonnepanelen op hun dak zullen installeren. De staat hoeft niets te doen om dat gemakkelijker te maken – we kunnen het gewoon niet toestaan ​​dat lokale ambtenaren of verenigingen van huiseigenaren het moeilijker maken.

Er zijn ook bredere vragen voor het elektriciteitsnet van Texas. De opkomst van zonne-energie betekent dat ongeveer een miljoen huizen in Texas op het punt staan ​​miniatuurcentrales te worden. Op veel dagen wekken ze meer elektriciteit op dan ze verbruiken. Op enkele van de heetste dagen – wanneer Texanen de airconditioning aanzetten – produceren ze overtollige elektriciteit precies wanneer de staat het het meest nodig heeft, en die stroom zal vaak terugvloeien naar het elektriciteitsnet zodat anderen ze kunnen gebruiken.

Die huiseigenaren zouden moeten worden betaald voor de elektriciteit die ze aan Texas leveren, maar dat is vaak niet het geval. In plaats daarvan verkopen nutsbedrijven deze overtollige elektriciteit aan andere klanten, ook al hebben die nutsbedrijven in de eerste plaats nooit voor die elektriciteit betaald.

Dat is meer dan oneerlijk: het creëert eigenlijk een perverse stimulans voor huiseigenaren om zoveel mogelijk van die elektriciteit te gebruiken als ze kunnen – zelfs als het staatsnet het nodig heeft – terwijl de brandende zon nog schijnt.

Zonne-energie was al financieel zinvol voor miljoenen Texanen – de extensie voor investeringsbelastingkrediet maakt de voordelen nog duidelijker. Zonne-energie groeide al maar die groei staat nu op het punt keihard te stijgen.

Dit is geweldig nieuws voor Texanen die op zoek zijn naar vrijheid van hoge elektriciteitsrekeningen en veiligheid van instabiliteit van het net en extreem weer. En het is geweldig nieuws voor Texas, dat de enorme energie-expertise van onze staat kan gebruiken om evenveel waarde uit de zon aan onze hemel te halen als uit de olie.

Op de een of andere manier zal het energiebeeld van de Texanen er over 10 jaar heel anders uitzien dan nu.